เรื่องสั้นๆ หัดเขียน : หลอน

posted on 06 Aug 2012 09:11 by humpty-dumpty in Daydream directory Fiction
กริ๊ง กริ๊ง
 
ฉันเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่หัวเตียง
 
เอ๊ะ ไม่มี ว่าแล้วก็นึกได้ว่า
 
ฉันเอาโทรศัพท์ไปขายแล้ว นาฬิกาปลุกก็ไม่มี
 
เช้าวันนี้ก็เหมือนทุกวันที่ฉันจะลืมไปแล้วว่าไม่มีโทรศัพท์
 
และนาฬิกาปลุก
 
ตอนแรกคิดว่าเป็นเสียงโทรศัพท์ของหอที่ฉันอยู่เสียอีก
 
แต่พอไปรับแล้วเสียงนาฬิกายังดังอยู่
 
เสียงมันไม่ได้เกิดจากนาฬิกาหรือโทรศัพท์
 
แต่มันเป็นเสียงในหัวฉันเอง
 
พอทำอะไรเรื่อยๆ พยายามไม่สนใจ เสียงมันจะหายไปเอง
 
เมื่อคืนฉันเห็นสิ่งของต่างๆ บิดเบี้ยว
 
ราวกับฉากไหนสักฉากนึงในหนังของทิม เบอร์ตัน
 
หลอดไฟดูเหมือนจะหล่นลงมาทับฉัน
 
ตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาหมุนติ้ว
 
หมอเคยบอกว่าไงนะ
 
อ้อ ไม่ต้องสนใจมัน อย่าวิ่งหนีมัน
 
ให้มองดูหรือฟังเสียงของมันไปเรื่อยๆ
 
ณ ตอนนี้ ฉันได้ยินเสียงผู้ชายสองคนคุยกัน
 
ฉันเปิดเสียงเพลงในเครื่องเล่น MP3 ให้ดังขึ้น เพื่อจะได้กลบเสียงของมัน
 
 
ต้องรีบแล้ว จะมัวมาสนใจ "เสียงนั่น" ไม่ได้ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก
 
ไม่น่าเชื่อว่าคนป่วยอย่างฉันจะมีงานทำและทำงานได้
 
ฉันเป็นเชฟค่ะ
 
เป็นเชฟในสตูดิโอที่ถ่ายทำวิธีการทำอาหารขึ้นยูทูป
 
บางทีอาจเป็นเพราะหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ละมัง
 
งานเองก็ไม่ได้ยากอะไร
 
เริ่มจาการคิดเมนูที่ดูทำง่าย สวยงาม น่ารับประทาน
 
จากนั้นเราก็ไปเตรียมหาซื้อส่วนผสม
 
จริงๆ จะให้ทีมงานซื้อให้ก็ได้ แต่ฉันกลัวจะไม่ถูกใจ
 
 
ฉันชอบทำอาหารมาตั้งแต่เด็กแล้ว
 
งานนี้เป็นสิ่งที่ฉันชอบมากๆ เพราะได้ทำเมนูใหม่ ไม่ซ้ำ ไม่หมด
 
นั่นคือความท้าทายอย่างหนึ่ง
 
และก็โชคดีตรงที่เวลาฉันทำอาหารจะไม่ได้ยินเสียงแปลกๆ นั่นเลย
 
ตอนนี้รายการของเรามีคนดูถึงหลักแสนแล้ว
 
ฉันดีใจมาก ไม่ว่าความคิดเห็นของผู้ชมจะเป็นบวกหรือลบ
 
อย่างน้อยเค้าก็ให้ความสนใจ
 
ทุกๆ ตอนจะมีแฟนรายการของเรามาคอยช่วยติ-ชม
 
แต่มีคอมเม้นท์นึงเขียนว่า "ผมรักคุณ แต่งงานกับผมนะ"
 
เค้าตามไปคอมเม้นท์ในทุกคลิปเลย
 
มันก็ดีอยู่หรอกนะ ที่มีคนชอบเรา
 
แต่นึกอีกทีฉันก็หลอนเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไรนี่นา
 
มันก็แต่คอมเม้นท์หนึ่งเท่านั้น
 
 
 
จนวันหนึ่ง มีดอกกุหลาบสีขาววางอยู่ 1 ดอก อยู่บนโต๊ะทำงานของฉัน
 
ฉันถามทีมงานว่า
 
ใครเป็นคนวางดอกกุหลาบสีขาวนี่ที่วางอยู่บนโต๊ะทำอาหาร
 
ทุกคนก็บอกไม่เห็นนะ
 
ฉันอ่านการ์ดเล็กๆ เขียนไว่ว้า
 
"ผมไม่รู้ว่าคุณชอบดอกไม้อะไร สีอะไร แต่คุณเหมาะกับกุหลาบสีขาว"
 
ไม่ได้เขียนชื่อไว้
 
อ้าว แล้วยังไงเนี่ย พอกำลังสงสัยอยู่นั่นเอง
 
ฉันก็เห็นสตูดิโอทำอาหารบิดเบี้ยว
 
อย่ามาเป็นตอนนี้นะ
 
แย่ละ
 
อย่ามาเป็นตอนนี้นะ
 
ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ บอกตัวเองว่ามันไม่จริง
 
ฉันจะทำยังไงดี
 
"บี เป็นอะไรรึเปล่า จะเป็นลมเหรอ"
 
"หนูแค่หน้ามืดน่ะค่ะ"
 
"ไหวมั้ยวันนี้ เราซื้ออาหารมาเผื่อตั้งหลายเมนู"
 
ฉันมองไปรอบๆ ทำไงดี ฉันจะกลับบ้านได้ยังไง
 
ในเมื่อโลกที่ฉันเห็นมันบิดเบี้ยวแบบนี้
 
"บีขอนอนพักสักครู่นะคะ ถ้ายังไม่ดีขึ้นยังไง บีขอกลับบ้านนะคะ"
 
"หายไวไวนะ"
 
 
 
 
และแล้วพอได้หลับตานอน ก็รู้สึกดีขึ้น
 
เมนูวันนี้มีอาหารคาว 1 อย่าง อาหารหวาน 1 อย่าง
 
เมื่อถ่ายทำเสร็จ
 
ฉันกำลังล้างอุปกรณ์ต่างๆ ทีมงานเก็บของและทยอยกันกลับแล้ว
 
ก็มีผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน แล้วพูดว่า
 
"สวัสดีครับ ผมชื่อทศพล จะเรียกทศก็ได้ คุณคงจะงงว่าผมมาหาคุณทำไม
 
ผมเพียงแค่อยากเห็นหน้าคุณ คุณบีตัวจริงน่ารักกว่าในคลิปตั้งเยอะ"
 
"เอ่อ คุณเป็นคนที่ส่งดอกกุหลาบขาวให้ฉันใช่มั้ยคะ"
 
"ครับ ผมไม่รู้ว่าคุณชอบดอกไม้อะไร สีอะไร เลยเลือกดอกนี้มา"
 
"บีชอบดอกไม้ที่คนให้ตั้งใจเลือกมาค่ะ"
 
"ไปทานข้าวกันดีมั้ยครับ"
 
 
 
กริ๊ง กริ๊ง ฉันรับโทรศัพท์หอ
 
แต่นึกขึ้นได้ว่า เสียงนั่นจะมาปลุกฉันทุกเช้า
 
มันจะดีแค่ไหนนะ ที่ไม่ได้ยินหรือได้เห็นอะไรเพี้ยนๆ นี่
 
แล้วก็แต่งตัวไปทำงาน
 
สาธุ ขออย่าให้ได้เห็นอะไรเพี้ยนๆ เลย
 
วันนี้ไม่เจออะไรแปลกๆ เฮ้อ โชคดีจัง
 
พอจะเลิกงาน
 
ชายหนุ่มชื่อทศพล เดินมาพร้อมกุหลาบดอกใหญ่สีโอโรส 1 ดอก
 
"สวัสดีครับคุณบี วันนี้ไปทานข้าวกับผมนะครับ"
 
"ไปสิคะ เลิกงานพอดี"
 
 
 
 
จากนั้น ทุกๆ วันฉันจะได้รับดอกไม้แสนสวยที่บรรจงเลือกมาใ้ห้
 
เราเริ่มสนิทกัน ได้ออกไปเที่ยวตามที่ต่างๆ ด้วยกัน
 
แปลกที่เวลาอยู่กับทศ เธอไม่เห็นหรือได้ยินเสียงแปลกๆ นั่น
 
ฉันเริ่มนึกชอบชายหนุ่มร่างสูงใส่แว่นเข้าแล้ว
 
วันหนึ่งฉันถามเข้าว่า
 
"เป็นทศรึเปล่าที่คอมเม้นท์ว่า "ผมรักคุณ แต่งงานกับผมนะ"
 
ทศหัวเราะ
 
"ผมคิดเอาเองว่าถ้าผมถามคุณทุกคลิปแล้วคุณจะตอบตกลง"
 
ฉันหัวเราะ "บีใจแข็งน้า" ฉันท้าทาย
 
"ผมรักคุณ แต่งงานกับผมนะ"
 
"ค่ะ" ฉันทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมๆ กัน
 
 
 
 
วันรุ่งขึ้น
 
เสียงกริ๊ง กริ๊ง ไม่ได้ทำให้ฉันรำคาญใจอีกต่อไปแล้ว
 
ฉันแต่งตัวต้วยชุดที่สวยที่สุด
 
รีบเดินทางไปห้างสรรพสินค้า
 
เมื่อเข้าไปในร้าน ก็เห็นทศรออยู่ที่ร้าน ยังไม่ได้เลือกแหวน
 
ทศชมว่าฉันสวยมาก
 
ฉันสนใจแบบเรียบๆ คู่กับของทศ เป็นแหวนคู่ที่น่ารักมาก
 
เมื่อคนขายถามว่า "เจ้าบ่าวใส่ไซส์ไหนคะ"
 
ฉันก็บอกว่า "ส่งแหวนให้เค้าลองดูสิคะ"
 
พนักงานทำหน้าเหมือนโดนผีหลอกแล้วตอบว่า
 
"แต่ที่เห็นคือคุณพูดอยู่คนเดียวตั้งแต่มาแล้วนะคะ"
 
"นี่ไงคะ เค้ายืนอยู่ข้างฉันตรงนี้ไง"
 
"ไมมีนะคะ คุณมาคนเดียว"
 
 
พอได้ยินประโยคนั้น โลกเริ่มบิดเบี้ยวอีกครั้ง
 
ทศหายไปแล้ว
 
"ไม่จริงอะ ทศมากับฉัน ทศไปไหนแล้ว"
 
ว่าแล้วฉันก็เดินออกจากร้านไปตามหาเค้า
 
"ไม่จริงนะ ทศเป็นของจริง ฉันไม่ได้หลอนไปเอง"
 
 
ฉันเริ่มร้องไห้ โลกทั้งใบกำลังบิดเบี้ยว
 
เสียงนาฬิกาดังขึ้นในหูของฉัน
 
 
 
 
 
 
ฉันตื่นขึ้นจากเสียงนาฬิกาที่ไม่มีอยู่จริง
 
 
 
 
 
 
 
 
โลกดูบิดเบี้ยว
 
เมื่อฉันได้รู้ว่า
 
ทศตายตอนที่เค้ามาซื้อแหวนแต่งงานของเรา
 
 
 
 
 
เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากคุณจาดี จาก foodtravel.tv ค่ะCool
 
(ตอนแรกคิดว่าดัดเสียง แต่ดูไปดูมาก็น่ารักดีนะ)
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ชอบอ่านแล้วมีลุ้นทีหลัง ตื่นเต้นดีจัง

#3 By ploy (103.7.57.18|58.8.194.40) on 2012-09-21 14:37

เขียนได้ดีนะครับ สนุกดีทีเดียว สงสัยว่าใช้ประสบการณ์+ไอเดียหรือเปล่า ถ้าใช่นี่ถือว่าเจ๋งมาก ๆ
อยากให้ตอนท้ายก่อนเฉลย เพิ่มความสงสัยให้ผู้อ่านมาก ๆ ว่าทศมีตัวตนหรือเปล่า เช่น เพิ่มตอนที่ตัวเอก กับทศคุยกับบุคคลที่ 3 พร้อม ๆ กัน ทิ้งน้ำหนักให้อิ่มกว่านี้อีกหน่อยตอนจบครับ
อยากอ่านอีกจ้ะ :)
Hot! Hot! Hot!

#2 By aaax on 2012-08-06 14:52

Hot! Hot! Hot!

โห.. อย่างนี้ก็หลอนจริง ๆ นั่นแหละครับ..

พูดคนเดียว!!

เป็นอะไรที่น่ากลัวจริง ๆ ..sad smile

..

เขียนดีครับbig smile