"ฝนตกอีกแล้ว" ฉันบ่นพึมพำคนเดียว
 
ทำไมต้องมาตกเวลาเลิกงานด้วยนะ
 
แถมวันนี้ยังลืมเอาร่มมาอีก คงต้องรอให้ฝนหยุดก่อนสินะ
 
ห้องซ้อมยังไม่ปิดนี่นา
 
ไปซ้อมต่อดีกว่า
 
ว่าแล้วฉันก็หยิบไวโอลินมาเล่นเพลง Hungarian Dance หมายเลข 5
 
มันเป็นเพลงที่สนุกสนาน ร่าเริง และไม่ยากเท่าไหร่นัก
 
การได้เล่นเพลงแบบนี้ สนุกและไม่เครียด
 
ฉันเล่นเพลงที่ชอบไปเรื่อยๆ
 
 
 
เมื่อฉันเล่น Four Seasons จบลง 
 
ก็มีเสียงตบมือมาจากที่นั่งแถวหลังสุด
 
ฉันเห็นหน้าเค้าไม่ชัด
 
"เป็นการเล่นที่ดีมากเลยครับ"
 
"ขอบคุณค่ะ"
 
แล้วเค้าก็เดินลงมาจากที่นั่ง
 
"ผมชอบ Winter มากเลยครับ"
 
"ฉันก็ชอบค่ะ คุณชอบฟังเพลงคลาสสิกเหรอคะ"
 
"ใช่ครับ ผมชอบฟังเสียงเปียโน
 
แต่วันนี้คุณทำให้ผมชอบเสียงไวโอลิน" เค้าตอบยิ้มๆ
 
"ว่าแต่ ตอนคุณเข้ามาฝนหยุดตกรึยังคะ"
 
"ยังเลยครับ ฝนตกหนักมาก"
 
"แย่จัง คงต้องติดฝนอยู่นี่อีกนานเลย"
 
"ให้ผมไปส่งมั้ยครับ ผมเอารถมา"
 
"เอ่อ เกรงใจจัง บ้านฉันอยู่ไกลมากเลยค่ะ"
 
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ฝนตกขนาดนี้ คุณติดฝนทั้งคืนแน่"
 
"ขอบคุณค่ะ แต่ฉันเพิ่งรู้จักคุณเองนะคะ
 
ฉันจะไว้ใจคุณได้ยังไงว่าคุณจะไม่พาฉันไปทำมิดีมิร้าย"
 
"งั้นก็ได้ครับ ผมชื่อวิทยา อายุ 32 บ้านอยู่ที่ 168.."
 
"พอแล้วค่ะ โอเค ฉันจะลองเสี่ยงไปกับคุณค่ะ"
 
"คุณรู้จักผมแล้ว ผมยังไม่รู้จักคุณเลย"
 
"ฉันชื่อมะลิค่ะ เป็นนักไวโอลินในวงออเครสตร้า
 
คุณคงเห็นในโปสเตอร์แล้ว"
 
"อ้อ ครับ จะมีเล่นวันอาทิตย์หน้าใช่มั้ยครับ"
 
"ใช่ค่ะ ช่วงนี้เลยซ้อมหนักมากเลย"
 
 
 
ระหว่างทาง เราคุยกันเรื่องเพลง เรื่องการใช้ชีวิต
 
เรื่องไร้สาระต่างๆ ตลอดทาง
 
น่าแปลกที่เราคุยกันได้ทุกเรื่องราวกับรู้จักกันมานาน
 
 
"เราจะได้เจอกันอีกมั้ยครับ"
 
"แล้วแต่โชคชะตาแล้วกันค่ะ"
 
 
วันรุ่งขึ้น การซ้อมอันเข้มข้นเริ่มขึ้น
 
มีฉันคนเดียวละมัง ที่มีความสุข และไม่รู้สึกเหนื่อย
 
เพียงแค่ได้เห็นหน้าคอนดักเตอร์ที่กำลังโบกสะบัดไม้บาตองควบคุมวง
 
"พี่โน้ต" ของฉัน
 
เค้าจะดูออกมั้ยนะ ว่าฉันชอบเค้ามากๆ ทุกท่าทีล้วนสง่างาม
 
สีหน้าจริงจังหล่อเหลา
 
ฉันเคยคุยกับพี่เค้านับประโยคได้
 
เพียงแค่ได้ทักทายตามประสาคนรู้จักกันเท่านั้น
 
พี่โน้ตเป็นที่คลั่งไคล้ของสาวๆ ในวง
 
แต่ก็ไม่เคยเห็นพี่โน้ตมองใครเป็นพิเศษ
 
บ้างก็ว่าพี่โน้ตเป็นเกย์ก็มี
 
แต่ฉันคิดว่าไม่ใช่หรอก
 
เค้าแค่กำลัง "รอใครบางคน" อยู่เท่านั้น
 
 
 
หลายวันผ่านไปกับการซ้อมอันเข้มข้น ทั้งเครียด ทั้งเหนื่อย
 
แต่ฉันก็มีพี่โน้ตเป็นกำลังใจ
 
ฉันตั้งใจจะบอกชอบพี่โน้ตหลังจากเล่นคอนเสิร์ตจบ
 
 
 
 
 
พอถึงวันที่แสดงคอนเสิร์ต
 
ฉันตั้งใจเล่นเต็มที่ จนคอนเสิร์ตจบลง
 
เสียงปรบมือของผู้ชมทำให้หายเหนื่อย
 
เมื่อเราเดินไปหลังเวที
 
ฉันรอเวลาที่เราจะได้อยู่กัน 2 คน
 
และแล้วก็มีสาวสวยคนหนึ่งเข้ามาที่หลังเวทีมอบช่อดอกไม้ให้พี่โน้ต
 
ฉันเห็นภาพนั้นแล้วน้ำตาไหล ค่อยๆ เดินออกมาเงียบๆ
 
ดีที่เราได้รู้ความจริงก่อนจะทำอะไรโง่ๆ ลงไป
 
 
 
ฉันเดินร้องไห้ออกมาจากฮอลล์ก็พบกับวิทยา
 
วิทยายื่นช่อดอกไม้เล็กๆ น่ารักให้ฉันที่กำลังร้องไห้
 
"แม้แต่ตอนร้องไห้ คุณก็ยังสวยมาก" หมอพูดพร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฉัน
 
ฉันรับมาซับน้ำตา
 
"คุณร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรคุณ"
 
"ไม่มีใครทำอะไรฉันหรอกค่ะ แค่นึกถึงเรื่องเศร้าขึ้นมาเท่านั้นเอง"
 
"วันนี้คุณจะไปฉลองที่ไหนครับ"
 
"ฉลองอะไรคะ"
 
"อ้าว ก็ฉลองที่คุณเล่นคอนเสิร์ตจบแล้วไงครับ"
 
"ฉันไม่ได้ไปไหนหรอกค่ะ ฉันเหนื่อยแล้วก็อยากกลับบ้านด้วย"
 
"งั้นให้ผมไปส่งนะครับ"
 
"ก็ได้ค่ะ ฉันกำลังเพลียมาก รบกวนคุณด้วยนะคะ"
 
"ด้วยความยินดีครับ"
 
 
 
วันหยุดยาวสำหรับนักดนตรีที่เล่นคอนเสิร์ตจบ
 
ฉันคิดว่าจะไปพักที่ทะเลสวยๆ สักที่
 
ทิ้งความเสียใจไว้ที่นั่น พอกลับมาฉันคงดีขึ้น
 
"ผมจะไม่แตะต้องคุณ ผมสัญญา" 
 
 
 
ทะเลที่กระบี่สวยมาก
 
สวยจนฉันลืมความเศร้าไปจนหมดสิ้น
 
เราไปกันหลายที่ กินอาหารทะเล เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน
 
ฉันเพิ่งสังเกตเห็นรอยยิ้มของเค้า
 
มันเหมือนกับเวลาที่เค้าจะพูดอะไรก็ดูเหมือนยิ้มตลอดเวลา
 
และฉันก็ชอบรอยยิ้มนั้น
 
เราเริ่มรู้จักกันมากขึ้นทีละเล็กทีละน้อย
 
 
 
นับตั้งแต่กลับมาจากกระบี่ ฉันกับวิทยาก็สนิทกันมากขึ้น
 
ฉันมีความรู้สึกดีๆ ให้เค้า
 
เค้าเหมือนเพื่อนสนิทที่รู้ใจ ช่างเอาอกเอาใจ
 
แต่ทุกวันที่มาซ้อมดนตรี 
 
ฉันต้องมาเห็นหน้าพี่โน้ต ฉันก็ร้องไห้เสียใจ 
 
เราคงเป็นได้แค่คนรู้จักกันเท่านั้น
 
เพียงแต่ฉันไม่กล้าสบตาพี่โน้ต
 
กลัวว่าเค้าจะรู้ว่าฉันคิดอะไร
 
มันช่างเจ็บปวดเหลือเกินที่ต้องเจอหน้ากันทุกวัน
 
 
 
 
"สำหรับคุณครับ" วิทยาพูดพร้อมยื่นช่อดอกไม้เล็กๆ มาให้ฉัน
 
"ขอบคุณค่ะ เนื่องในโอกาสอะไรคะ" ฉันถาม พร้อมกับรับช่อดอกไม้
 
"เนื่องในโอกาสที่เรารู้จักกันมา 1 ปีไงครับ"
 
"นี่คุณจำได้ด้วยเหรอคะเนี่ย ซึ้งใจจริงๆ" ฉันพูด ยิ้มหน้าบาน
 
"ผมมีเรื่องอยากจะขอคุณครับ"
 
"อะไรคะ"
 
"ผมอยากจะขอให้คุณเป็นแฟนกับผม เรามาเป็นแฟนกันนะ" เค้าอ้อน
 
ฉันเขินหน้าแดง
 
"เรารู้จักกันมาหนึ่งปีคุณก็อยากเป็นแฟนกันแล้วเหรอ"
 
"ถ้าคุณรังเกียจ ผมจะไปจากชีวิตคุณ"
 
"เปล่าค่ะ คือว่าฉัน..." ฉันอ้ำอึ้ง ตัดสินใจลำบาก
 
"อะไรครับ"
 
"ลองดูก็ได้ค่ะ" ฉันไม่กล้าที่จะบอกเค้าว่า ฉันมองเค้าเป็นเพื่อนคนนึง
 
คนที่ฉันอยากเป็นแฟนด้วย คือพี่โน้ต แต่ฉันก็กลัวว่าเค้าจะเสียใจ
 
 
 
 
จริงๆ เราก็เหมือนเป็นแฟนกันอยู่แล้วนะ เราไปกินข้าว ดูหนัง ไปเทียวกันตลอด
 
ฉันมีความสุขเวลาอยู่กับเค้า ถ้าจะเรียกว่าแฟนก็คงไม่ผิด
 
 
 
 
 
วันหนึ่งเราไปทานข้าวที่ร้านโปรดของเรา เมื่อทานเสร็จแล้ว
 
ขณะที่เรากำลังเดินเล่นในสวน เค้าก็หันมา มองหน้าฉัน
 
แล้วก็
 
ยื่นกล่องแหวนมาให้ฉัน
 
"มะลิ ผมรักคุณ แต่งงานกับผมนะครับ"
 
"เอ่อ..."
 
เค้านั่งลง คุกเข่าลงต่อหน้าฉัน
 
"มะลิ แต่งงานกับผมนะครับ"
 
"ค่ะ" ฉันรู้สึกเขิน
 
และซาบซึ้งใจในความรู้สึกที่เค้ามีให้ฉันขณะที่เค้าสวมแหวนให้ฉัน
 
 
 
 
 
แล้ววันแต่งงานก็มาถึง
 
ฉันมองดูตัวเองในกระจก
 
เห็นตัวเองใส่ชุดไทยสีครีมพร้อมด้วยเครื่องประดับสวยงาม
 
เราแน่ใจแล้วใช่มั้ย ฉันถามตัวเอง
 
ใช่ ฉันแน่ใจ ฉันตอบตัวเองพร้อมกับยิ้มให้ตัวเองในกระจก
 
พอถึงเวลาจริงๆ  ฉันก็ตื่นเต้นมาก
 
นี่ฉันพร้อมรึยังนะ ฉันสวยรึยัง งานจะออกมาเป็นยังไง
 
มีอะไรขาดตกบกพร่องไปรึเปล่า
 
เพื่อนซี้ที่ตอนนี้อยู่ในชุดเพื่อนเจ้าสาวดูสวยน่ารักก็มาจับมือฉันไว้
 
"ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว
 
เวลานี้จะเป็นช่วงเวลาที่เธอจะมีความสุขที่สุดในชีวิตเลยนะ"
 
 
 
 
พอถึงงานเลี้ยง เราเดินไปรอบๆ งานเพื่อถ่ายรูปกับแขกที่มาร่วมงาน
 
จนมาถึงโต๊ะเพื่อนๆ ในวงดนตรี
 
พี่โน้ตก็บอกว่า
 
"ยินดีด้วย ขอให้มีความสุขมากๆ นะ
 
ถ้าพี่ขอได้ พี่จะขอให้ตัวเองได้เป็นเจ้าบ่าวในคืนนี้"
 
"ทำไมพี่พูดแบบนี้"
 
"พี่ชอบมะลิ ชอบมาตลอดเลย"
 
"ทำไมพี่มาบอกมะลิตอนนี้" น้ำตาเริ่มรื้น
 
"พี่กลัวมะลิจะไม่ชอบพี่ มะลิไม่มองหน้าพี่เลย 
 
พี่ประหม่า ไม่กล้าคุยกับมะลิ
 
มะลิจำเรื่องเมื่อ 3 ปีก่อนได้มั้ย
 
งานคอนเสิร์ตเดือนตุลาคม
 
วันนั้นพี่ตั้งใจจะบอกชอบมะลิ"
 
"จำได้ค่ะ วันนั้นมีผู้หญิงมอบดอกไม้ให้พี่"
 
"เค้าเป็นคนขอเลิกกับพี่ และเค้าก็มาเพื่อขอคืนดี
 
แต่พี่ไม่กลับไปหาคนที่ทำให้พี่เสียใจหรอก
 
พี่บอกเค้าชัดเจน พอหันมาอีกทีมะลิก็หายไปแล้ว
 
พี่ตามออกมาก็เห็นมะลิขึ้นรถไปกับเจ้าบ่าวคนนี้
 
พี่เสียใจมาก พี่ไม่กล้าสบตามะลิ กลัวมะลิจะรู้ว่าพี่คิดยังไง"
 
 
 
"มันสายไปแล้วค่ะพี่โน้ต มาบอกตอนนี้มันสายไปแล้ว
 
มะลิเคยชอบพี่มาก
 
และตั้งใจจะบอกชอบพี่ในคอนเสิร์ตครั้งนั้นเหมือนกัน" ฉันร้องไห้
 
"คนนี้ใช่มั้ยที่มะลิรักมาตลอด ผมรู้ว่ามะลิไม่เคยรักผมเลย
 
ผมพยายามเปลี่ยนใจคุณ ผมอยากรู้ว่าใครกันทีอยู่ในใจคุณมาตลอด"
 
เจ้าบ่าวโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
 
"..." ฉันร้องไห้ ไม่รู้จะตอบยังไง
 
"เค้าทำให้มะลิลังเลมาตลอดเลยใช่มั้ย"
 
"..."
 
"แล้วคุณจะทำยังไง คุณยังอยากแต่งงานกับผมอยู่รึเปล่า"
 
เจ้าบ่าวถามหน้าเศร้า
 
"มันเป็นอดีตไปแล้วค่ะ งานเลี้ยงจะดำเนินต่อไป
 
คุณเป็นคนที่มะลิอยากใช่ชีวิตอยู่ด้วยตลอดชีวิต"
 
"พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มะลิอึดอัดใจ
 
แต่พี่คิดว่าพี่ต้องบอกมะลิสักวันหนึ่ง"
 
"คุณเลือกผมแล้วนะ คุณจะไม่เปลี่ยนใจจากผมใช่มั้ย" วิทยาเริ่มไม่มั่นใจ
 
"ใช่ค่ะ ฉันเลือกคุณ ฉันรักคุณ" ฉันยิ้มให้เจ้าบ่าว ร้องไห้ไปด้วย
 
เจ้าบ่าวจับมือฉันแน่นกว่าเดิม ราวกับว่าฉันจะหายไปไหน
 
ฉันไม่รู้ว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น
 
รู้แต่ว่า
 
เค้าจะอยู่เคียงข้างฉันตลอดไป
 
 
 
 
 
 
 
จบค่ะCool
 
มาฟังเพลงกันค่ะ
 
Hungarian Dance No.5 เวอร์ชั่น David Garrett
 
นักไวโอลินที่เร็วที่สุดในโลก
 
 
Four Seasons - Winter 
 
 
Four Seasons
 
 
 
CoolCryEmbarassedSmile 

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot! Hot!

โอ้โห.. เขียนได้ดีมากครับ..

ติดตามตลอดเีื่องเลย555+^^

big smile big smile big smile